IRISSTRAAT

  Het geslacht Iris (de Nederlandse naam is Lis) telt circa driehonderd soorten die over
  de hele wereld voorkomen, vooral op het noordelijk halfrond. Je vindt ze hoog in de
  bergen, waar ze groeien als dwergvormen,  tot in moerasachtige gebieden. 
  In Nederland komt één wilde soort voor, de Gele Lis, die groeit op ondiepe oevers van
  zoet, niet te snel stromend water.
 
  De bloemen van de iris zijn ware huzarenstukjes van botanische architectuur. 
  Ze houden het midden tussen een lelie en een orchidee. Elders in de natuur komt 
  zo'n bouwplan niet voor. Het opengaan van de bloem is, indien gefilmd en versneld
  afgedraaid, een sierlijke choreografie.
  
  Sommige soorten, zoals de Blauwe of Duitse Lis, dragen op de onderste kroonbladeren
  draden, ook wel 'baard' genoemd. Het lijken meeldraden maar zijn het niet. Voor de
  hommels die op bloem afkomen functioneert de baard als een soort landingsbaan.
 
Kruipend over dit pad krijgt de hommel op zijn rug wat stuifmeel afgezet.

  
 
De iris is een plant vol tegenstellingen. Enerzijds zijn er de subtiele, kleurrijke
  bloemen, aan de andere kant de stevige bladeren. In de wind blijven ze lang rechtop
  staan waardoor irissen vaak een roerloze, stramme, autonome indruk maken. 
 
 
In het verleden zijn de wortelstokken van de Blauwe Lis voor verschillende 
  doeleinden gebruikt. De Romein Plinius schrijft in de eerste eeuw: 'Als men een
  wortel wil uitgraven, giet men drie maanden ervoor honingwater er omheen om de
  aarde goed te stemmen, trekt met een zwaard een drievoudig kruis om haar heen,
  steekt de wortel uit en houdt haar zo tegen de hemel aan. Kinderen die tanden
  moeten krijgen hangt men deze wortel om.' 
  Al in de twaalfde eeuw werd uit de wortelstok van de Florentijnse Lis een naar
  viooltjes geurende etherische olie gewonnen, ook wel 'viooltjeswortelolie' genoemd.
  Deze witte iris groeide, zoals de naam al zegt, rondom Florence. De 'lelie' in het
  wapen van Florence, waarschijnlijk een gestileerde irisbloem, herinnert hier nog 
  aan.

  In Engeland was het gebruikelijk de wortelstokken van deze iris te vermengen met
  anijs als een parfum om bij schoon wasgoed te stoppen.
 
De kweek van de Blauwe Lis was rond de vorige eeuwwisseling op zijn hoogtepunt.

  Bron: Weleda, Flora's kus